ကြိုးစားခြင်း၏ အနှစ်သာရနှင့် လက်တွေ့ဘဝတွင် အသုံးချနည်း

ချစ်သော တပည့်တော်၊ သင်က “ ကြိုးစားပါမယ် ဆရာကြီး” လို့ ပြောလာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်စိတ်က အလွန်ဝမ်းသာမိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီ “ ကြိုးစားခြင်း” ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ တကယ့်ကို နားလည်ထားဖို့ အရေးကြီးလှပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကြိုးစားခြင်းဟာ စေတနာနဲ့ အတူတွဲနေတဲ့ စိတ်၏ အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ဒီကြိုးစားမှုက ကုသိုလ်ဖြစ်နိုင်သလို အကုသိုလ်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ် ဆိုတာကို သိထားဖို့ လိုအပ်လို့ပါ။

ကျွန်တော် သင်တို့ကို သင်ပေးတဲ့အခါ အမြဲပြောလေ့ရှိတာက စေတနာသုံးတန် ဆိုတဲ့ အကြောင်းကိစ္စပါ။ ဘုန်းကြီးတွေကို ဆွမ်းကျွေးမယ်ဆိုရင် ပထမဆုံး ပုဗ္ဗစေတနာ က ဈေးကို သွားဝယ်ဖို့ စိတ်ကူးတာပါ။ ဒီလမ်းလျှောက်သွားတာ၊ ပစ္စည်းဝယ်တာ အားလုံးက ပထမစေတနာပါ။ နောက်တော့ မုဉ္စစေတနာ က ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ထိလက်ရောက် လှူတဲ့အချိန်ပါ။ လှူပြီးတဲ့နောက် ပြန်ဆင်ခြင်တာက အပရစေတနာ ပါ။ ဒါပဲ စေတနာသုံးတန်ပါ။ ဘယ်ဟာမဆို ပထမဆုံး စိတ်နဲ့ ကြံစည်ရတယ်၊ လက်တွေ့ action အကောင်အထည်ဖော်တယ်၊ ပြီးတာလေးတွေကို ပြန်ဆင်ခြင်တယ်။

ကြိုးစားခြင်းနှင့် ဝီရိယ၏ အဓိပ္ပာယ်

သင် “ ကြိုးစားပါမယ်” လို့ ပြောတဲ့အခါ ဒါဟာ ဝီရိယ ဆိုတဲ့ စွမ်းအားကို တင်ပြတာပါ။ ဒါပေမယ့် ဒီဝီရိယက ဘယ်လမ်းကြောင်းမှာ သွားမလဲဆိုတာ သတိထားဖို့ လိုပါတယ်။ ကျွန်တော် သင်တို့ကို တရားထိုင်နည်းတွေ သင်ပေးတဲ့အခါ အသံတွေ ဆက်တိုက်ကြားနေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲလို့ မေးကြတယ်။ ကျွန်တော် ပြောတာက ကြားနေပါစေ၊ ကိုယ့်စိတ်ကို မူလအာရုံပေါ်မှာပဲ ဖိဖိစီးစီး၊ စူးစူးစိုက်စိုက်၊ တင်းတင်းရင်းရင်း ဝီရိယနဲ့ စိုက်ထားပါ။ ဝင်လေထွက်လေကို ပိုပြီး အာရုံစိုက်ပါ၊ ဝီရိယကို ပိုပြီး တင်ပါ။

ဒီလို ကိုယ့်ဘက်က ဝီရိယအားကောင်းနေရင် အသံတွေ ကြားနေပေမယ့် စိတ်က ဒီဘက်အာရုံမှာပဲ တည်ငြိမ်နေပြီး အသံကြောင့် ကိလေသာ (အထူးသဖြင့် ဒေါမနဿ) ဖြစ်ပေါ်မလာတော့ပါဘူး။ တချို့က ဒီအသံတွေကို အနှောင့်အယှက်လို့ ထင်တတ်ကြတယ်။ တကယ်တော့ ဒါဟာ ကိုယ့်ဝီရိယကို စမ်းသပ်ဖို့၊ တိုးပွားစေဖို့ အလွန်ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးပါပဲ။ အသံကြားတိုင်း ဒီဘက်ကို ဝီရိယနဲ့ ပြန်ရုန်းပါ။ ဒီလိုရုန်းလေလေ ဝီရိယအားကောင်းလေလေပါပဲ။ ဒါကို အာတာပီ လို့ မဟာသတိပဋ္ဌာနသုတ်မှာ ဆိုပါတယ်။

စွန့်ရင် စွမ်းနိုင်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်

သင်တို့ထဲက တချို့က “ စွန့်ရင် စွမ်းနိုင်မည်” ဆိုတဲ့ စကားကို မေးလာကြတယ်။ ကျွန်တော် ရှင်းပြချင်တာက စွန့်တာက လောဘ၊ စွမ်းတာက အာနုဘော် ပါ။ စွန့်တယ်ဆိုတာ ဘာလဲ လောဘစွန့်တာပါ။ လောဘစွန့်တာ ဘာလဲ အလောဘ ဆိုရင် ပါဝါတစ်ခု ရတယ်။ အလောဘဆိုတာ Hundred Percent လုပ်ပေးတာပါ။ ဘယ်တော့မှ တွန့်တိုမနေဘူး။ ကိုယ့်မှာက စွန့်နိုင်ရင် စွမ်းအင်တွေ ရတယ်။ လောဘစွန့်နိုင်ရင် အလောဘဆိုတဲ့ သတ္တိတွေ ရတယ်၊ ဝန်တိုမှု ကင်းတယ်။

ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ အများအားဖြင့် ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတော့ အကျိုးမျှော်ပြီးတော့ လှူနေတာပါ။ အဲဒီအကျိုးမျှော်တာကိုက ဘာတုန်း လောဘပါ။ ဘယ်လောက်သိမ်မွေ့လဲကို ပြောပြတာ ဒီလောဘက။ အဲဒါကို ပယ်နိုင်လို့ရှိရင် ဘယ်ရောက်သွားမလဲ နိဗ္ဗာန်ရောက်တယ်။ ဒီလောဘတွေ ပြန်ပါနေတာကိုက မသိနိုင်ဘူး၊ အဲဒါကိုက မောဟပါ။ အခုကြမှ ဒီ ငါ့စေတနာတို့ ငါ့မေတ္တာတို့ သိမ်းပိုက်နေတာ လောဘဆိုတာ ဘုရားပွင့်မှ သိတာပါ။

ကုသိုလ်နှင့် အကုသိုလ်၏ ဆက်နွယ်မှု

တချို့က မေးတယ် “ ကုသိုလ်က အကုသိုလ်ကို ပယ်နိုင်ပါသလား” လို့။ ကျွန်တော် ရှင်းပြချင်တာက မြတ်စွာဘုရားက မမြဲဘူး၊ အကုသိုလ်လည်း မမြဲဘူး၊ ကုသိုလ်နဲ့ ပယ်လို့ရတယ် လို့ သင်ပေးခဲ့တယ်။ ဘုရားမပွင့်ခင်က ဟိန္ဒူဝါဒမှာ အကုသိုလ်က မြဲတယ်ဆိုတဲ့ ဝါဒရှိတယ်။ အကုသိုလ်ကုန်သည်ထိ ခံရတယ်၊ ပယ်လို့မရဘူးလို့ ယူဆတယ်။ အဲဒီကြမှ ခွေးကျင့် နွားကျင့်တွေ ကျင့်ခဲ့ရတာ အကုသိုလ်ကုန်အောင် ကျင့်ရတာပါ။

ဒါပေမယ့် မြတ်ဗုဒ္ဓရဲ့ သင်ကြားချက်က ကုသိုလ်နဲ့ အကုသိုလ်ကို ပယ်နိုင်တယ် ဆိုတာပါ။ ဒါဟာ မမြဲတဲ့ သဘောတရား (အနိစ္စ) ကို နားလည်တာပါ။ ကုသိုလ်လုပ်လို့ရှိရင် dilute ဖြစ်မယ်။ ပိုများတဲ့ကုသိုလ်လုပ်လို့ရှိရင် ပို dilute ဖြစ်သွားတော့ အကုသိုလ်နည်းသွားမယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါဟာ ကံကုသိုလ် အဆင့်ပါ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဉာဏ်ကုသိုလ် နဲ့ပဲ အကုသိုလ်ကို အပြီးအပိုင် ပယ်နိုင်မှာပါ။

ပဋိပက္ခများကို ရင်ဆိုင်ခြင်း

တပည့်တစ်ယောက်က မေးလာတယ် “ တစ်ဖက်လူက ဥပါဒါန်ကြောင့် ကိုယ့်အရှင်သခင်ကို မကောင်းလိုက်ပြောပြီး ဖျက်ဆီးတဲ့အခါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ” လို့။ ကျွန်တော် ပြောချင်တာက သဘာဝတရားကြီးမှာ စာမေးပွဲဖြေရမှ စာကျက်ပြီး ဖြေတာပေါ့နော်။ စာမေးပွဲမရှိရင် ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သူမှ မကျက်ဘူး။ ဘဝတစ်ခုရဲ့ တိုးတက်ရာကလည်း အနှောင့်အယှက်ရှိမှ တိုးတက်ကြတာ။ ကျော်ဖြတ်ဖို့ Overcome ဖြစ်ဖို့ ကြိုးစားကြရတယ်။

တချို့ကိစ္စတွေက ကိုယ့်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးတာလို့ Dimension ကနေကြည့်ပေမယ့် တချို့က အဲဒါတွေက အနှောင့်အယှက်မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ့်ကို Overcome ဖြစ်အောင်လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေးပါ။ ဘဝနေနည်းက သတ်မှတ်ချက်များနေရင် ကိုယ်စိတ်ညစ်ရတယ်။ ဘဝနေနည်းက သတ်မှတ်ချက် နည်းလေလေ၊ ပေါ့ပါးလေလေ၊ ရှင်းလင်းလေလေ ကောင်းလေလေပါ။

မေတ္တာနှင့် ကျေးဇူးတရား

ကျွန်တော် သင်တို့ကို အမြဲပြောတာက မေတ္တာပါ။ ဆရာနဲ့ပတ်သက်ရင် 360 degree ပြောရမယ်။ ကြည့်တတ်သွားလိမ့်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆရာက ဘာပြောပြော No Problem။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကိုယ့် Dimension နဲ့ ကိုယ်ကိုးကွယ်နေတာပဲ။ သူ့ Dimension နဲ့ ဆရာ့ Dimension နဲ့ သူက ဘာပြဿနာမှ မရှိတော့ဘူး။ သူ့မေတ္တာနဲ့ သူနေတာပဲ၊ သူပြောတာပဲ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ဘဝမှာ Freedom ကို ပေးရမယ်။

ကျေးဇူးဆပ်တာ နဲ့ ကျေးဇူးတင်တာ နဲ့။ ဒီအတိုင်းများနေနိုင်ရင် ဘဝက တကယ် မင်္ဂလာတရားနဲ့ ပြည့်စုံနေတယ်။ တန်ဖိုးကို ဖြတ်လို့မရတဲ့ Invaluable ဆိုတာကို ဖြစ် သွားတယ်။ တန်ဖိုးဖြတ်လို့ မရတော့ဘူး။ သူ့ဟာ တန်ဖိုးဖြတ်လို့မရတာ Price မဟုတ်တော့ဘူး။

ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်နေခြင်း

သင်တို့ထဲက တချို့က အနာဂတ်အလုပ်အကိုင်လမ်းကြောင်းကို တွေးနေကြတယ်။ ကျွန်တော် ပြောချင်တာက လောကမှာ ဘာဖြစ်ချင်တယ်လို့ အဲဒီဖြစ်ချင်တာ လုပ်ရမှာလည်း ပစ္စုပ္ပန်မှာပဲ လုပ်လို့ရတာ။ အတိတ်ကို တွေးပြီးတော့ ပြုပြင်ရမှာလည်း ပစ္စုပ္ပန်မှာပဲ ပြုပြင်ရတာ။ နောက်ဆုံး အဲဒီတွေးနေတာလည်း ဘယ်မှာ တွေးနေတာလဲ၊ ပစ္စုပ္ပန်မှာပဲ တွေးနေရတာ။ အဲဒါကို ကိုယ်က မမြင်လို့ အတွေးထဲရောက်သွားပြီဆို မထွက်တော့ဘူး။ ပစ္စုပ္ပန်က မရောက်တော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် လုပ်ရမှာက ဘာပဲလုပ်ရမှာလဲ၊ ပစ္စုပ္ပန်မှာပါ။

နိဗ္ဗာန်နှင့် အသိ၊ သတိ

တပည့်တစ်ယောက်က ပြောတယ် “ နိဗ္ဗာန် ဘယ်မှာမှန်းမသိဘဲနဲ့ နိဗ္ဗာန်မရောက်နိုင်ဘူး” ဆိုတဲ့ ကျွန်တော့်စကားကို မှတ်သားမိတယ်လို့။ ဟုတ်ပါတယ်။ ဘယ်မြို့ ဘယ်မှာရှိမှန်းမသိဘဲနဲ့ ဒီမြို့ မရောက်နိုင်ပါဘူး။ ဒီမြို့ ဘယ်မှာရှိတယ်ဆိုတာ အရင်သိအောင် ကြိုးစားဖို့လိုတယ်။ အဲဒီကနေ တစ်ဆက်တည်း အသိရှိမှ နောက်က သတိဆိုတဲ့ ဟာ ရမှာပါ။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော် သညာသိကို အရင်သင်ပေးတာပါ။ မြင်လိုက်လို့ ကြားလိုက်လို့ နားလည်သွားရင် သိသွားရင် သညာပေါ်တယ်။ မှတ်နေရာကနေ မြင်လိုက်ရင် ပုံသဏ္ဌာန်တွေပဲမြင်ပြီး ဒီဘက်က နာမည်ပေါ်ပေါ်လာတာလေးတွေကို သိသိလာရတယ်။ မီးခလုတ်လေးမြင်ရင် မီးဖွင့်ရအုံးမယ်ဆိုတဲ့ သညာလေးပေါ်လာပြီး စေတနာက တိုက်တွန်းလို့ တွန်းတိုးတဲ့ ဝါယောရုပ်ကလေး၊ ထိတဲ့ ရုပ်ကလေးတွေသဘောကို နှလုံးသွင်းဆင်ခြင်ရင် သိလာပါတယ်။

ကိုယ်ဥပါဒါန်ကပ်ရင် ကြိုက်ရင်လဲကြိုက်တဲ့အလျောက် မကြိုက်ရင်လဲ မကြိုက်တဲ့အလျောက် ပြောမိတာတွေ၊ တွေးမိတာလေးတွေလဲ သိသိလာပါတယ်။ တရားထိုင်တဲ့အခါမှာလဲ ထိလိုက်တိုင်းလဲ သိသိသွားတဲ့ သဘောလေးတွေ တခုသိပြီးမှ နောက်တခု သိခွင့်ရတာလေးတွေ တခုပြီးတခုအစားထိုးနေတဲ့ သဘောလေးတွေလဲ သိခွင့်ရပါတယ်။

နိဂုံး

ချစ်သော တပည့်တော်၊ သင် “ ကြိုးစားပါမယ်” လို့ ပြောတဲ့ စေတနာကို ကျွန်တော် လေးစားပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မှန်ကန်တဲ့အသိ (သညာသိ) နဲ့ သတိ တို့ကို အခြေခံပြီး ကြိုးစားဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ သုံးသာသုံးပြီး မစွဲအောင် ဆက်လက်ကြိုးစား အားထုတ်ရပါအုံးမယ်။ နက်နဲသိမ်မွေ့လှတဲ့ မြတ်စွာဘုရားရဲ့တရားတော်များကို နားလည်အောင် ကျွန်တော် နည်းလမ်းမျိုးစုံနဲ့ သင်ကြားပေးနေပါတယ်။

သိခွင့်ရတာလေးတွေဘဲ ရှိပါသေးတယ်။ သိခွင့်ရတာလေးတွေကို ဆက်လက်ပွားများ အားထုတ်ရပါအုံးမယ်။ ဒီလိုလေးတွေ သိခွင့်ရခြင်းဟာ ဘုရားရဲ့ကျေးဇူးကြောင့်ဖြစ်ပါတယ်။ ကိလေသာဝဋ်မြစ်ကို အပြီးနှုတ်ရန် ကြိုးစားနေကြပါ။ ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ သာသနာကို ကျေးဇူးဆပ်နိုင်တာပဲဆိုတော့ အဲဒါ ဒီအလုပ်ပဲ ရှိတာပဲ။ သာသနာကို ကိုယ့်ကို မိဘကလည်း ဒီလိုသင်မပေးနိုင်ဘူး၊ ဘယ်သူပဲ သင်ပေးတာ ဘုရားပဲ သင်ပေးခဲ့တယ်။

သင်၏ ကြိုးစားမှုကို ကျွန်တော် အမြဲ လေးစားပြီး ကောင်းကင်ဘုံက ကြည့်နေပါမယ်။ သတိဦးဆောင်တဲ့ မဂ္ဂင်ငါးပါး (မဂ္ဂသစ္စာ) ကို ထူထောင်ပြီး ရှေ့ဆက်ကြပါစို့။

Dr. Soe Lwin (Mandalay)