ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုလျက် မကောင်းသောအကျိုးများ ကြုံရခြင်း၏ အမှန်တရား

ဤမေးခွန်းသည် လောကတွင် လူအများစု စိတ်ထဲ၌ ပြဿနာတက်နေသော အခက်အခဲတစ်ရပ် ဖြစ်ပါသည်။ “ ကောင်းတာလုပ်ရင် ကောင်းတာဖြစ်တယ်၊ မကောင်းတာလုပ်ရင် မကောင်းတာဖြစ်တယ်” ဟူသော ကံနှင့်ကံ၏အကျိုး သဘောတရားကို ကျွန်တော်တို့ နှုတ်ဖြင့်တော့ ပြောတတ်ကြသော်လည်း စိတ်နှလုံးအတွင်း၌ မယုံကြည်သေးသည့် အခြေအနေများ ရှိနေတတ်ပါသည်။ လောကတွင် မဟုတ်တာလုပ်ပြီး ချမ်းသာနေသူများကို မြင်ရလျှင် “ ဟုတ်တာလုပ်ပြီး ဆင်းရဲနေရတယ်” ဟု ပြောဆိုတတ်ကြပါသည်။ ဤသို့ ပြောဆိုခြင်းသည် မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ ဝင်နေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

ကံနှင့်ကံ၏အကျိုး၏ စစ်မှန်သော သဘောတရား

ကျွန်တော်တို့ နားလည်သင့်သည်မှာ ကုသိုလ်ကံတစ်ခုပြုလုပ်သည့်အချိန်တွင် အကုသိုလ်များ ပါဝင်သွားနိုင်သည်ဟူ၍ ဖြစ်ပါသည်။ ဥပမာအားဖြင့် အလှူတစ်ခု ပြုလုပ်ရာတွင် သတ္တဝါများကို သတ်ခိုင်းခြင်း၊ ကြက်များကို သတ်ခိုင်းခြင်းဖြင့် ဟင်းချက်ခြင်းများ ပြုလုပ်မိပါက ကုသိုလ်ကံနှင့်အတူ အကုသိုလ်ကံများ ရောနှောသွားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဤသို့ဖြစ်လျှင် ကုသိုလ်က ဦးဆောင်သောကြောင့် ချမ်းသာမှုရရှိသော်လည်း အကုသိုလ်ပါဝင်သောကြောင့် မကောင်းသောအရာများနှင့်လည်း တွေ့ကြုံရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် လောကတွင် အချို့သူများသည် ကောင်းမှုများလုပ်ကြသော်လည်း ဆင်းရဲမှုများ ကြုံနေရသည်ကို တွေ့ရပါသည်။ ၎င်းသည် အတိတ်ဘဝ၏ အကုသိုလ်ကံများ အကျိုးပေးနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ပစ္စုပ္ပန်တွင် ကုသိုလ်များပြုလုပ်နေခြင်းကြောင့် အနာဂတ်တွင် ကောင်းသောအကျိုးများ ရရှိမည် ဖြစ်ပါသည်။ အချို့သူများမူ မကောင်းမှုများလုပ်လျက် ချမ်းသာနေသည်ကို တွေ့ရပါသည်။ ၎င်းသည် အတိတ်ဘဝ၏ ကုသိုလ်ကံများ အကျိုးပေးနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ပစ္စုပ္ပန်တွင် အကုသိုလ်များပြုလုပ်နေခြင်းကြောင့် အနာဂတ်တွင် ဆင်းရဲမှုများ ကြုံရမည် ဖြစ်ပါသည်။

ကံ၏အကျိုးသည် အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ မဟုတ်ခြင်း

ကံ၏အကျိုးသည် လက်ငင်းချက်ချင်း မပေးသလို ဘဝတစ်ခုတည်းတွင်သာ အကျိုးပေးရမည်ဟူ၍လည်း မရှိပါ။ အချို့ကံများသည် ဤဘဝတွင် အကျိོးပေးနိုင်သည်။ အချို့ကံများသည် နောက်ဘဝတွင် အကျိုးပေးနိုင်သည်။ အချို့ကံများမှာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်မှသာ အကျိုးပေးခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကံနှင့်ကံ၏အကျိုးကို တကယ်တမ်းယုံကြည်ခြင်းသည် သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဖြစ်ပြီး မယုံကြည်ခြင်းသည် မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ ဖြစ်ပါသည်။

ကျွန်တော်တို့သည် လောကတွင် မြေကြီး၏တန်ခိုးရှိသည်ဟု ယူဆခြင်း၊ အရပ်တိုင်းများ၏ တန်ခိုးရှိသည်ဟု ယူဆခြင်း၊ ကြာသပတေးနေ့သည် ကောင်းသည်ဟု ယူဆခြင်း၊ ငှက်အော်သံများတွင် မင်္ဂလာရှိသည်ဟု ယူဆခြင်း၊ လက်စလင်းလက်ညှိုးတို့၌ ကံကောင်းမှု ကံဆိုးမှုရှိသည်ဟု ယူဆခြင်းများသည် မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိများ ဖြစ်ကြပါသည်။ ဤအယူများသည် ကံနှင့်ကံ၏အကျိုးကို မယုံကြည်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကိုယ့်ကံ ကိုယ်ကောင်းတာလုပ်ရင် ကောင်းတာဖြစ်သည်၊ မကောင်းတာလုပ်ရင် မကောင်းတာဖြစ်သည် ဟူသော သဘောတရားကိုသာ အမှန်တကယ် ယုံကြည်ရမည် ဖြစ်ပါသည်။

ကံကုသိုလ်နှင့် ဉာဏ်ကုသိုလ်၏ ခြားနားချက်

ကျွန်တော်တို့ ကုသိုလ်အကုသိုလ်ကို ဗုဒ္ဓဘာသာဖြစ်သောကြောင့် နားလည်ကြသော်လည်း ကုသိုလ်နှစ်မျိုးရှိသည်ကို သိပ်မသိကြပါ။ ကံကုသိုလ်နှင့် ဉာဏ်ကုသိုလ် ဟူ၍ ကုသိုလ်နှစ်မျိုး ရှိပါသည်။ ကျွန်တော်တို့သည် ဒါန၊ သီလ၊ သမထ တို့ဖြင့် ဘဝတစ်ခုကို ပြီးစီးခဲ့ကြပြီး ပညာရှုထောင့်ကို မရောက်ခဲ့ကြပါ။ ဘုရားသခင်ပွင့်လာခြင်းသည် ပညာအတွက် ပွင့်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

ကံကုသိုလ်သည် ရှေ့စိတ်တွင် ဖြစ်သော စေတနာ ဖြစ်ပါသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ကော်ဖီသောက်ပါဦးဟု ပြောသည့်အခါ စေတနာပေါ်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဆွမ်းကပ်သည့်အခါ ဆွမ်းပွဲတင်၍ ဆရာတော်ကြီးထံ ကပ်လှူသည့်အခါ “ ဣဒံမေ ပုညံ နိဗ္ဗာန နဿ ပစ္စည်း ဟောတု” ဟု ရွတ်ဆိုရသည်။ ဤသည်မှာ ရှေ့စိတ်တွင် စေတနာပေါ်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဤစေတနာသည် ညောင်စေ့နှင့် တူပါသည်။

ဉာဏ်ကုသိုလ်သည် နောက်စိတ်တွင် သတိသမ္ပဇဥ်နဲ့ ဆင်ခြင်သော ဉာဏ် ဖြစ်ပါသည်။ စေတနာပေါ်သည်ကို သတိပြု၍ “ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်ရင် ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမရှိရင် ချုပ်ပျောက်သွားသည်” ဟု သမ္ပဇဥ် (ဆင်ခြင်ခြင်း) ဖြင့် သိမြင်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဤဉာဏ်ကုသိုလ်သည် ညောင်ပင်ကြီးနှင့် တူပါသည်။ ကံကုသိုလ်ကို အမီပြု၍ ဉာဏ်ကုသိုလ် ဖြစ်သွားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

ညောင်စေ့လောက်လှူရင် ညောင်ပင်ကြီးလောက်ရသည်၏ အဓိပ္ပာယ်

“ ညောင်စေ့လောက်လှူရင် ညောင်ပင်ကြီးလောက်ရသည်” ဟူသော စကားကို ကျွန်တော်တို့ ကြားဖူးကြပါသည်။ ငယ်ငယ်က ကျွန်တော်သည် ဘုရားထံ နှစ်ကျပ်လောက် လှူပြီး ထီထိုးရာတွင် တစ်သိန်းပေါက်ချင်ခဲ့ပါသည်။ ဤသည်မှာ လောဘနှင့် နားလည်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ညောင်စေ့လောက်လှူရင် ညောင်ပင်ကြီးလောက်ရသည်ဟု ကြားသောအခါ စိတ်ထဲတွင် လောဘဖြစ်သွားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ လောဘသည် ကောင်းပါသလား မကောင်းပါသလား။ မကောင်းပါ။ ကျွန်တော်တို့သည် ပညာရှိတို့၏စကားကို ပညာရှိကဲ့သို့ မနားလည်ဘဲ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟဘက်မှ နားလည်သွားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ညောင်စေ့လောက်လှူရင် ညောင်ပင်ကြီးလောက်ရသည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှေ့စိတ်၏ ကံကုသိုလ် (စေတနာ) သည် ညောင်စေ့လောက်ဖြစ်သော်လည်း နောက်စိတ်၏ ဉာဏ်ကုသိုလ် (သတိသမ္ပဇဥ်) သည် ညောင်ပင်ကြီးလောက် ဖြစ်သွားခြင်း ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကံကုသိုလ်ကို အမှီပြု၍ ဉာဏ်ကုသိုလ် ဖြစ်သွားသောကြောင့် နိဗ္ဗာန်အထိ ရောက်အောင် အထောက်အပံ့ပြုသော ကုသိုလ်များ ဖြစ်သွားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

ကုသိုလ်လုပ်ရင် အကုသိုလ်ပယ်သည်၊ အကုသိုလ်ကုန်ရင် နိဗ္ဗာန်ရောက်သည်

ကုသိုလ်လုပ်ရင် အကုသိုလ်ပယ်သည်၊ အကုသိုလ်ကုန်ရင် နိဗ္ဗာန်ရောက်သည် ဟူသော သဘောတရားကို ကျွန်တော်တို့ အရင်က မသိခဲ့ကြပါ။ အရင်က ကုသိုလ်လုပ်ရင် ငါရသည်၊ နတ်ပြည်ငါရောက်မည် ဟု တဏှာထဲ ငုပ်နေခဲ့ကြပါသည်။ ဤရုပ်နာမ်ကြီးကို ငါ့ဟာ၊ ငါ့ဥစ္စာဟု လောဘနှင့် သိမ်းပိုက်ထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

ကုသိုလ်လုပ်သည်ဆိုသည်မှာ အကုသိုလ်ပယ်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဆေးသောက်ရင် ရောဂါပျောက်သည်နှင့် တူပါသည်။ ဆေးသောက်ခြင်းဖြင့် ကျွန်တော်တို့ ဆေးကို ရခြင်းမဟုတ်ပါ။ ရောဂါပျောက်ခြင်းဖြင့် ချမ်းသာခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ အလားတူ ကုသိုလ်လုပ်လျှင် အကုသိုလ်ပယ်သည်၊ အကုသိုလ်ပယ်လျှင် ချမ်းသာသည်၊ အကုသိုလ်ကုန်လျှင် ဆင်းရဲငြိမ်း၍ နိဗ္ဗာန်ရောက်သည် ဖြစ်ပါသည်။ အကုသိုလ်များကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ဆင်းရဲကြရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

မကောင်းမှုရှောင်၊ ကောင်းမှုဆောင်၊ ဖြူအောင်စိတ်ကိုထား

မကောင်းမှုရှောင်၊ ကောင်းမှုဆောင်၊ ဖြူအောင်စိတ်ကိုထား ဟူသော ဘုရားသခင်၏ အဆုံးအမသည် အလွန်ကောင်းမွန်ပါသည်။ မကောင်းမှုရှောင်သည်ဆိုသည်မှာ အကုသိုလ်များရှောင်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကောင်းမှုဆောင်သည်ဆိုသည်မှာ ကုသိုလ်များလုပ်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ဖြူအောင်စိတ်ကိုထားသည်ဆိုသည်မှာ ကျွန်တော်တို့ နားမလည်ခဲ့ကြပါ။

စိတ်သည် ဘာကြောင့် မဖြူသနည်း။ ကုသိုလ်လုပ်လျှင် ငါ့ကုသိုလ်၊ ငါ့ကုသိုလ်ဟု ယူယူနေသောကြောင့် စိတ်မဖြူခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ငါ့ကုသိုလ်ဟူ၍ ယူဆခြင်းတွင် လောဘပါနေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟရှိနေလျှင် စိတ်သည် ဘယ်သို့မျှ မဖြူနိုင်ပါ။ ထို့ကြောင့် ကံကုသိုလ်နှင့် ဉာဏ်ကုသိုလ်ကို သိမှသာ ကုသိုလ်လုပ်သည်မှာ ကိုယ်ရခြင်းမဟုတ်ဘဲ အကုသိုလ်ပယ်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း၊ အကုသိုလ်ကုန်လျှင် နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်း သိမြင်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် ကုသိုလ်များ ဖြစ်နေခြင်း

ခြေလှမ်းတိုင်းသည် ကုသိုလ်များ ဖြစ်ပါသည်။ ဓမ္မာရုံသို့ လာရောက်အားထုတ်ခြင်းသည် ကုသိုလ်ရသည်ဟု သိကြသော်လည်း ခြေလှမ်းတိုင်းသည် ကုသိုလ်များဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိနိုင်ခြင်းသည် ခဲယဉ်းပါသည်။ အိမ်တွင် ထမင်းခူးကျွေးခြင်းသည်လည်း ကုသိုလ် ဖြစ်သော်လည်း ခူးရင်း စိတ်ဆိုးလာလျှင် အကုသိုလ်ဝင်လာခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကုသိုလ်ဖြစ်မှန်းလည်း မသိ၊ အကုသိုလ်ဖြစ်မှန်းလည်း မသိသောကြောင့် ဘဝတွင် ကောင်းတာရော မကောင်းတာရော ရောနှောဖြစ်ရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

သူငယ်ချင်းများနှင့် လက်ဖက်ရည်သောက်သည့်အခါ “ ငါရှင်းလိုက်မယ်” ဟု မပြောဘဲ “ ကိုယ့်ကို ကုသိုလ်ပြုခွင့်ပေးပါ၊ ငါ အကုသိုလ်နည်းနည်းများနေလို့ ကုသိုလ်ပြုခွင့်ပေးပါ” ဟု ပြောခြင်းသည် စကားလုံးလှသွားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဤသို့ပြောခြင်းဖြင့် ကုသိုလ်သည် အကုသိုလ်ပယ်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

နိဂုံး

ထို့ကြောင့် ကောင်းတာလုပ်ပြီး မကောင်းတာဖြစ်တတ်ခြင်းသည် ကံနှင့်ကံ၏အကျိုး၏ ရှုပ်ထွေးသော သဘောတရားကြောင့် ဖြစ်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ အတိတ်ကံ၊ ပစ္စုပ္ပန်ကံ၊ အနာဂတ်ကံတို့သည် အချိန်မတူညီစွာ အကျိုးပေးနိုင်ခြင်း၊ ကုသိုလ်ကံတွင် အကုသိုလ်ရောနှောနိုင်ခြင်း စသော အကြောင်းများကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ကံနှင့်ကံ၏အကျိုးကို ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်ခြင်းသည် သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဖြစ်ပြီး ကုသိုလ်လုပ်ရင် အကုသိုလ်ပယ်သည်၊ အကုသိုလ်ကုန်ရင် နိဗ္ဗာန်ရောက်သည်ဟူသော အမှန်တရားကို သိမြင်ခြင်းသည် ဉာဏ်ကုသိုလ် ဖြစ်ပါသည်။ ကံကုသိုလ်နှင့် ဉာဏ်ကုသိုလ်ကို သိမှသာ ပညာရှုထောင့်မှ ကုသိုလ်အကုသိုလ်ကို အပြည့်အစုံ သိမြင်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

Dr. Soe Lwin (Mandalay)