လမ်းလျှောက်ခြင်း၏ အနုပညာ

လမ်းလျှောက်ခြင်းဆိုသည်မှာ ကျွန်တော်တို့ နေ့စဉ်ပြုလုပ်နေကြသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ဤလှုပ်ရှားမှုကို ဓမ္မရှုထောင့်မှ ကြည့်လိုက်လျှင် အလွန်နက်နဲသော သင်ခန်းစာများ ပါဝင်နေပါသည်။ ကျွန်တော်သည် ဤအခါ လမ်းလျှောက်ခြင်း၏ အစစ်အမှန်သဘောကို အဆင့်ဆင့် ရှင်းလင်းပြသပေးလိုပါသည်။

လမ်းလျှောက်သူနှင့် လမ်းလျှောက်ခြင်း

ကျွန်တော်တို့သည် “ လမ်းလျှောက်တယ်” လို့ ပြောကြပါသည်။ ထိုသို့ပြောသောအခါ လမ်းလျှောက်သူတစ်ဦး ရှိသလိုလို ခံစားရပါသည်။ သို့သော် အမှန်တရားမှာ လမ်းလျှောက်သူဆိုသူ မရှိပါ၊ လမ်းလျှောက်ခြင်းသာ ရှိပါသည်။ ဤသည်မှာ ကျွန်တော်တို့ နားလည်ရမည့် ပထမအဆင့် ဖြစ်ပါသည်။ လမ်းလျှောက်ခြင်းဆိုသည်မှာလည်း ပညတ်နှင့်သာ ရှိနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ တကယ်တမ်းမူကား လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါသည်။

ဤလှုပ်ရှားမှုကို နောက်ထပ် နက်နဲစွာ ဆင်ခြင်ကြည့်လျှင်၊ ဝါယောဓာတ်က ဦးဆောင်နေသော ရုပ်သဘောတရားများသာ ဖြစ်ကြောင်း သိရပါသည်။ ထိုဝါယောဓာတ်ဦးဆောင်သော ရုပ်တရားများသည်လည်း စေတနာဆိုသော စိတ်က တိုက်တွန်းလို့ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဤသို့ဖြင့် အဆင့်ဆင့် ခွာရင်းခွာရင်းနှင့် အတွင်းထဲမှာ ရှိသော အနှစ်ထိ ဉာဏ်ဖြင့် ရောက်ရှိနိုင်ပါသည်။

စေတနာ၏ အရေးပါမှု

လမ်းလျှောက်သည့်အခါ ခြေလှမ်းတိုင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် စေတနာတစ်ခု ရှိနေပါသည်။ ဗုဒ္ဓဂယာသို့ ဘုရားဖူးသွားသည့်အခါ၊ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် ဘုရားဆီရောက်ချင်သော စေတနာကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ကျွန်တော်တို့သည် ယခင်က ဤစေတနာကို သတိမပြုတတ်ကြပါ။ ကုသိုလ်ရသည်ဟု သိကြသော်လည်း စေတနာတိုင်း၏ ဖြစ်ပေါ်ချုပ်ပျောက်မှုကို မမြင်ကြပါ။

စေတနာသည် ကံဖြစ်ပါသည်။ ဆွမ်းကပ်သည့်အခါ၊ စေတနာပေါ်ပြီး အောက်ချသည့်အခါ စေတနာချုပ်သွားပါသည်။ ဤစေတနာကို အမှန်သတိပြုမိသော ဉာဏ်ကုသိုလ်သည် လောဘကို ပယ်ပြီး နိဗ္ဗာန်သို့ ပို့ဆောင်ပါသည်။ စေတနာကြောင့် ကံ၊ သတိကြောင့် ဉာဏ် ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော်တို့ နားလည်ရပါမည်။

ကံကုသိုလ်နှင့် ဉာဏ်ကုသိုလ်

ခြေလှမ်းတွေ လှမ်းအောင် နောက်ကွယ်က တိုက်တွန်းသော စေတနာသည် ကံကုသိုလ် ဖြစ်ပါသည်။ တစ်လှမ်းပြီး တစ်လှမ်း စေတနာ၏ ဖြစ်ပေါ်ချုပ်ပျောက်မှုကို သတိပြုမိခြင်းမှာ ဉာဏ်ကုသိုလ် ဖြစ်ပါသည်။ ခြေလှမ်းအောင် တိုက်တွန်းသော စေတနာသည် ဘုရားဆီရောက်အောင်သာ ပို့နိုင်ပါသည်။ သို့သော် စေတနာကို သတိပြုမိသော ဉာဏ်ကုသိုလ်က ဆင်းရဲငြိမ်းရာ နိဗ္ဗာန်ထိ ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပါသည်။

ကံကောင်းအောင် စေတနာထားပါ၊ ဉာဏ်ကောင်းအောင် သတိထားပါ။ ကံကောင်းလျှင် အနေချမ်းသာမည်၊ ဉာဏ်ကောင်းလျှင် အသိချမ်းသာမည် ဖြစ်ပါသည်။ ဤအချက်သည် အလွန်အရေးကြီးပါသည်။

သတိ၏ အလုပ်

လမ်းလျှောက်သည့်အခါ သတိသမ္ပဇဉ်ဖြင့် လျှောက်ရန် အရေးကြီးပါသည်။ ရှေ့စိတ်ပြီး နောက်စိတ်တွင် သတိကပ်ပြီး နေရမည်ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်တို့သည် မြင်တိုင်း၊ ကြားတိုင်း၊ ပုံသဏ္ဌာန်များကို မြင်ကြပါသည်။ ထိုပုံသဏ္ဌာန်များကို သညာနှင့် မှတ်ကြပါသည်။ သို့သော် ဤပုံသဏ္ဌာန်တိုင်းသည် ပထဝီဓာတ်မရှိလျှင် ဖြစ်မလာနိုင်ကြောင်း သတိထားရပါမည်။

သတိသည် ဝိညာဏ်သိအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ရန် လိုအပ်ပါသည်။ ကျွန်တော်တို့သည် လက္ခဏာများကိုသာ တွေ့နေကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဤလက္ခဏာများကို ဝိညာဏ်သိအတိုင်း သတိက အောက်မေ့နိုင်မှ ဉာဏ်က သဘာဝဆိုသော ပရမတ်တရားကို ထိုးထွင်းမြင်လာပါသည်။

ပညတ်မှ ပရမတ်သို့

သမုတိနယ်မှ ပရမတ်နယ်သို့ ကူးရပါသည်။ သမုတိနယ်တွင် ငါ၊ သူတစ်ပါး၊ ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ ပုဂ္ဂိုလ်၊ သတ္တဝါ ရှိသည်ဟု ထင်ကြပါသည်။ နိစ္စ၊ သုခ၊ သုဘ၊ အတ္တ အယူအမှားများ ရှိကြပါသည်။ ပရမတ်နယ်တွင်မူ ရုပ်၊ နာမ် နှစ်ပါးသာ ရှိပြီး ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါ မရှိကြောင်း သိရပါသည်။ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ၊ အသုဘ အယူမှန်များ ပေါ်လာပါသည်။

ကျွန်တော်တို့သည် ဤသို့ဖြင့် ပုဂ္ဂိုလ်၊ သတ္တဝါ အယူကြီးမှ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားနိုင်ပါသည်။ သတိပဋ္ဌာန်သည် ကိလေသာအညစ်အကြေးများ ပယ်ပျောက်နိုင်သော တစ်ကြောင်းတည်းသော လမ်း ဖြစ်ပါသည်။

ဝိပဿနာ၏ ရည်ရွယ်ချက်

ဝိပဿနာသည် သစ္စာလေးပါးကို တွေ့မြင်ရန်၊ မျက်မှောက်ပြုရန်အတွက် အားထုတ်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးပြည့်စုံအောင် လုပ်ရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်တို့သည် အာရုံဘက်ကို သိနိုင်သော်လည်း အာရမ္မဏိကဘက်ကို မသိမ်းဆည်းနိုင်ကြပါ။ ဉာဏ်ဖြစ်မှ သိမ်းဆည်းနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

လမ်းလျှောက်သည့်အခါ ပြုရာပြောရာ တွေးတောရာများတွင် ကံသုံးပါးမှ တတိယတစ်ခုကို သတိပြုကာ နေတတ်ရပါမည်။ စေတနာသညာ ထင်ရှားရာကို ကြည့်၍ အမှတ်ရှိလျက် သတိထားကာ နေတတ်ရပါမည်။ သတိမပါလျှင် သံသရာဝဋ်တွင် လည်ကာမဆုံးရှိကြောင်း သတိရရပါမည်။

နိဂုံး

လမ်းလျှောက်ခြင်းသည် ရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု မဟုတ်ပါ။ ဤလှုပ်ရှားမှုတွင် စေတနာ၊ ဝါယောဓာတ်၊ ရုပ်နာမ်၊ သတိ၊ ဉာဏ် စသည့် အရာများ ပါဝင်နေပါသည်။ ကျွန်တော်တို့သည် ဓမ္မလမ်းကို လျှောက်လှမ်းရာတွင် ခြေလှမ်းတိုင်း၏ တန်ဖိုးကို နားလည်ပြီး သတိသမ္ပဇဉ်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းကြပါစို့။ ကံလည်း ကောင်းပါစေ၊ ဉာဏ်လည်း ကောင်းပါစေ။

Dr. Soe Lwin (Mandalay)