မျက်မြင်သညာ၊ ဉာဏ်မြင်သညာ

မျက်မြင်သညာနှင့် ဉာဏ်မြင်သညာ

ဒီမေးခွန်းကြီးက အလွန်အရေးကြီးပါတယ်။ ကျွန်တော် အသေးစိတ်ရှင်းပြပါမယ်။

မျက်မြင်သညာ၏ သဘောသဘာဝ

ကျွန်တော်တို့လူတွေဟာ မျက်မြင်သညာကိုပဲ သိနေကြတာပါ။ မျက်စိနဲ့မြင်လိုက်တာ၊ နားနဲ့ကြားလိုက်တာ၊ လက်နဲ့ထိလိုက်တာတွေကို ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါအနေနဲ့ယူပြီးတော့ တွယ်တာနေကြတာပါ။ မျက်စိကမြင်တယ်၊ မနောကသိတယ်ဆိုပေမဲ့ သိတဲ့အသိမှာ အနတ္တဆိုတဲ့ဉာဏ်တစ်ခု မဖြစ်သေးဘူးဆိုရင် အဲဒါက မျက်မြင်သညာပဲ ဖြစ်နေတာပါ။

မျက်မြင်သညာဆိုတာက အဝိဇ္ဇာ၊ တဏှာ၊ ဥပါဒါန်တွေရဲ့ လှည့်စားမှုကြောင့် ရုပ်နာမ်ရဲ့အပြစ်ကို မမြင်နိုင်တဲ့အခြေအနေပါ။ ကျွန်တော်တို့က အပြင်မှာ ယောက်ျား၊ မိန်းမတွေ ရှိနေပေမဲ့ တကယ်တော့ ကိုယ့်မျက်စိထဲမှာ အဆင်းပဲ၊ အလင်းရောင်ပဲ ဝင်သွားတာကို နားမလည်ကြဘူး။ ခဏတဖြုတ်ချမ်းသာတဲ့ သုခဝေဒနာပေါ်တာလေးကိုပဲ ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါအနေနဲ့ယူပြီးတော့ နှစ်သက်တွယ်တာနေကြတာပါ။ အမဲရိုးပေါ်မှာ ကပ်နေတဲ့အရသာလေးကိုပဲ တပ်မက်ပြီး အမဲရိုးကြီးကို အထင်ကြီးနေတာနဲ့ တူပါတယ်။

မျက်မြင်သညာနဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေတောင် သိနိုင်ပါသေးတယ်။ သူတို့လည်း ရုပ်နာမ်၊ ဝေဒနာကနေ တဏှာတွေနဲ့ သံသရာလည်နေကြတာပါ။ ဒါကြောင့် မျက်မြင်သညာလောက်နဲ့ ရပ်မနေပါနဲ့လို့ ကျွန်တော် တိုက်တွန်းချင်ပါတယ်။

ဉာဏ်မြင်သညာ၏ အဓိပ္ပာယ်

ဉာဏ်မြင်သညာဆိုတာကတော့ လုံးဝကွာခြားပါတယ်။ ဉာဏ်ဆိုတာ ဖောက်ထွင်းတာ (penetrate)ပါ။ ထိုးထွင်းမြင်သွားတာနဲ့ အပြားအားဖြင့် အကုန်သိသွားတာပါ။ ဖောက်ထွင်းတာနဲ့မြင်သွားတာက ပညာ၊ ဖောက်ထွင်းလိုက်တာက ဉာဏ်ပါ။

ဉာဏ်မြင်သညာဆိုတာ သမုဒယသစ္စာနဲ့ ဒုက္ခသစ္စာကို ရှုတဲ့ဉာဏ်ပါ။ ကျွန်တော်တို့က ရုပ်နာမ်ကို ဘယ်လောက်ပဲ မကောင်းပါဘူးပြောနေနေ စိတ်ထဲမှာတော့ ပြောသာပြောနေရတယ်၊ ကောင်းနေတာပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဉာဏ်နဲ့ မသိမ်းဆည်းခဲ့ဘူးလို့ပါ။ ဒီရုပ်တွေနာမ်တွေ ရှိနေလို့ တစ်ဘဝပြီး တစ်ဘဝ ဒီလိုအိုလိုက်၊ နာလိုက်၊ သေလိုက်၊ ဒီခန္ဓာကြီးကို ကျွေးရမွေးရဆိုတာ ကာယိကဒုက္ခတွေကို ဆင်ခြင်လို့ရပါတယ်။

ဉာဏ်မြင်သညာ ဖြစ်ပေါ်ပုံ

ဉာဏ်မြင်သညာ ဖြစ်ဖို့ဆိုရင် ရှေ့စိတ်နောက်စိတ်ကို သိရပါမယ်။ ရှေ့စိတ်ပြီးနောက်စိတ်မှာ သတိရှိနေဖို့၊ သတိရှိလိုက်တာနဲ့ ရှေ့စိတ်က ရုပ်တွေနာမ်တွေကို သိလိုက်တာနဲ့ အဝိဇ္ဇာပယ်၊ အဝိဇ္ဇာပယ်လိုက်တာနဲ့ နောက်စိတ်မှာ တဏှာက ချုပ်ပြီးသားပဲ။ အဝိဇ္ဇာနဲ့တဏှာ မူလနှစ်ဖြာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ရှေ့စိတ်နောက်စိတ်သိလိုက်တာနဲ့ သစ္စာလေးပါးသိပြီးသားပါ။ ရှေ့စိတ်မှာ ပေါ်သွားတဲ့ရုပ်နာမ်တွေက ဒုက္ခသစ္စာ၊ အဲဒါကို နောက်စိတ်က သိလိုက်တာ မဂ္ဂသစ္စာ၊ တဏှာချုပ်သွားတာ သမုဒယသစ္စာ၊ တဏှာချုပ်လို့ နောက်ဘဝနောက်ခန္ဓာတွေမရတာ နိရောဓသစ္စာပါ။ ဒါကြောင့် ရှေ့စိတ်နောက်စိတ်နဲ့ သစ္စာလေးပါးပြီးသွားပြီ။

သစ္စာလေးပါးပြီးရင် အနတ္တကျန်တယ်။ အဲဒီရုပ်တွေနာမ်တွေ ဘယ်သူပိုင်လဲ၊ အဲဒီထားတဲ့သတိတွေ ဘယ်သူပိုင်လဲဆိုတာ သိဖို့ရာ အလင်းကွယ်ရင် အမှောင်အစားထိုးတယ်။ ဒီအမှောင် ဘယ်ကလာလဲမမေးနဲ့၊ ဘယ်သူပိုင်လဲမမေးနဲ့၊ အလွန်ထင်ရှားတယ်။ သဘာဝတရားပဲ၊ အနတ္တပဲ။

အဝိဇ္ဇာအဖုံးဖွင့်ခြင်း

တရားအားထုတ်တယ်ဆိုတာ အဝိဇ္ဇာအဖုံးကိုဖွင့်တာပါ။ အဝိဇ္ဇာက အမှန်ကိုဖုံးတယ်၊ အမှားကိုဖော်ပေးထားတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဝိဇ္ဇာရှိလို့ ဘယ်လိုရှိမှန်းမသိဘူး။ အဝိဇ္ဇာဆိုတာက ကိုယ့်ဒီဓမ္မာရုံမှာပေါ်တာကို ဓမ္မာရုံမှာပေါ်တယ်လို့မသိဘူး။ အမှန်ကိုမသိဘူး။ ကျွန်တော်တို့ဘာကိုသိနေလဲ – အမှားကိုသိနေတယ်။

ဒီလို ဓမ္မာရုံမှာပေါ်တယ်လို့ သိသွားလို့ရှိရင် အဝိဇ္ဇာကို မဖယ်လိုက်ဘူးလား – ဖယ်လိုက်ပြီ။ အမှန်အတိုင်းသိတယ်။ တရားအားထုတ်တယ်ဆိုတာ အမှန်အတိုင်းသိအောင် အားထုတ်တယ်။ အမှန်က သမုတိနယ်ရဲ့အမှန်ကနေ ပရမတ်နယ်အမှန်ကိုကူးတာ အားထုတ်ရတာ။ အဆင့်မြင့်သွားတယ်။ ပရမတ်နယ်အမှန်ကနေ သစ္စာနယ်အမှန်ထိအောင် အားထုတ်သွားတာပါ။

ဝေဒနာချမ်းသာနှင့် ဉာဏ်ချမ်းသာ

လောကမှာ အမှီချမ်းသာနဲ့ အမှီကင်းတဲ့ချမ်းသာ၊ ဝေဒနာချမ်းသာနဲ့ ဉာဏ်ချမ်းသာရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့က ဝေဒနာချမ်းသာကိုပဲသိတယ်။ ဝေဒနာကို စွန့်နိုင်တဲ့ ဉာဏ်ချမ်းသာကိုတော့ မသိဘူး။

ဉာဏ်ချမ်းသာကျတော့ စွဲလမ်းမှုကနေ လွတ်မြောက်သွားပြီ။ ဝေဒနာချမ်းသာက မလွတ်မြောက်သေးဘူး။ ကောင်းတဲ့ဝေဒနာလေးပေါ်ကို နောက်ကတဏှာလိုက်နိုင်တဲ့ အန္တရာယ်ရှိနေတယ်။ ချမ်းသာတာတော့မှန်ပေမဲ့ အန္တရာယ်ရှိနေပြန်တယ်။ အန္တရာယ်မကင်းသေးဘူး။ တဏှာဘက်ကူးသွားနိုင်တယ်။ ဉာဏ်ဖြစ်သွားရင် တဏှာဘက်မသွားတော့ဘူး။ အန္တရာယ်ကင်းသွားပြီ။

အရင်က ချမ်းသာဆိုတာ တစ်မျိုးတည်းပဲလို ထင်ခဲ့တာ။ မမြင်ဘူးတော့ မူးကိုမြစ်ထင်ဆိုတာလို ဉာဏ်ချမ်းသာကိုမှ မတွေ့ဘူး၊ မကြုံဘူးတော့ ဝေဒနာချမ်းသာကိုပဲ အထင်ကြီးခဲ့တာ။ အထင်ကြီးတယ်ဆိုတာကိုက အာရုံတွေနောက်ကို တဏှာလိုက်နေတာပဲ။ အဝိဇ္ဇာက အာရုံကို အမှန်မသိနိုင်အောင် ဖုံးထားတော့ တဏှာ၊ ဥပါဒါန်လိုက်ပြီး လောကမှာ အထင်ကြီးသွားတာပါ။

ဉာဏ်ဖြစ်ပေါ်ရေး လက်တွေ့ကျင့်စဉ်

တရားအားထုတ်ရင် ဉာဏ်တစ်ခု အမြဲလိုက်နေရမယ်။ ဝင်လေထွက်လေလေး မှတ်တဲ့အခါလည်း မှတ်လေ။ ဝီရိယလေး ထူထောင်တဲ့အခါ ထူထောင်။ တစ်ခါလေကျရင် ပြန့်လွင့်တဲ့အာရုံလေးတွေကို ကိုယ်က နှလုံးသွင်းလေ။ အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ မနေနဲ့။ နောက်က ဉာဏ်တစ်ခု အမြဲလိုက်နေရမယ်။

အပြင်မှာ ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါတွေ မြင်နေလို့ရှိရင် “ ဟာ… သူတို့ ဒါ အဝိဇ္ဇာ၊ တဏှာ၊ ဥပါဒါန်တွေ ရှိနေလို့ပဲ” ဘာလို့လဲဆိုတော့ “ ဪ… ဘုရားက ပြောထားတယ်။ မြင်တာက တကယ်တမ်း ရုပ်နာမ်။” ဒီသိနေတာတောင်မှလေ သမာဓိရှိမှ ရတာဆိုတာ သိနေတာကို သိတာ။

တစ်ခါလေကျတော့ သိနေတာကို မသိဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိနေတာကြီးကို သိတယ်ထင်နေတာ။ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ကို သိနေတာကို နောက်စိတ်တွေနဲ့ သိနေပါလားလို့ မသိဘူး တကယ့်လက်တွေ့မှာ။ ကိုယ်က သေချာမကပ်ဘူးလေ၊ မဆန်းစစ်လို့။ ကိုယ်က တွေဝေနေတာ။ အဲဒီတွေဝေနေတာကိုက မောဟ၊ အဝိဇ္ဇာ ရှိနေတာပေါ့နော်။

အဲဒီတော့ ကိုယ့်မှာ သတိရှိလိုက်လို့ရှိရင် ယောက်ျားတွေ မိန်းမတွေ စိတ်ထဲမှာ မနောကံ မြောက်မမြောက် ကြည့်ရတယ်။ ကိုယ်က ဘာမနောကံ မြောက်နေလဲဆိုတော့ တစ်ခါလေကျ ထိုင်နေရင်းနဲ့ သူ့စိတ်က မျက်စိရှေ့မြင်တာတွေ မနောကံ မြောက်ချင်မှ မြောက်သေးတာ။ ကိုယ့်အတွေးက ဟိုရောက် ဒီရောက် ရောက်ရင် ရောက်နေတာ။ အဲဒီတော့ ကိုယ့်မနောကံလေး ကိုယ်ပြန်ကြည့်။ ပြန်ကြည့်တဲ့အခါမှာ ပြန်ပြီးတော့ ဝီရိယလေးနဲ့ ပေါ့နော်၊ ပြန်ပြီးတော့ ကိုယ့်ရဲ့ဝင်လေထွက်လေလေး အာရုံလေးပေါ် ပြန်တင်လိုက်တယ်တဲ့။ အဲဒါ “ မဂ်၊ ဝိပဿနာမဂ်” ပေါ့နော် ရလာတာတဲ့။

နိဂုံး

ဉာဏ်မြင်သညာဆိုတာ သံသရာဆင်းရဲကို တကယ်သိတဲ့သညာပါ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ အခု မသိလည်း သိအောင်ပါရမီတွေဖြည့်ရတယ်။ ပါရမီရင့်သန်မှ ဒီဉာဏ်မြင်သညာကို ရနိုင်မှာပါ။ ကျွန်တော်တို့က သညာသိ၊ ဝိညာဏ်သိ၊ ပညာဉာဏ်ဖြင့် ထိုးထွင်းသိရအောင် အာသေဝနသတ္တိများဖြင့် ထုံမွှမ်းနေပါစေလို့ ကျွန်တော် မှာကြားချင်ပါတယ်။

မျက်မြင်သညာကနေ ဉာဏ်မြင်သညာကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ သမုတိနယ်ကနေ ပရမတ်နယ်ကို၊ ပရမတ်နယ်ကနေ သစ္စာနယ်ကို တစ်ဆင့်ပြီး တစ်ဆင့် ဉာဏ်နဲ့ပဲ ထိုးဖောက်သွားရမှာပါ။ ဒါကြောင့် ဉာဏ်ဖြစ်ဖို့ လိုချင်တာ ကျွန်တော်တို့က။ ကိုယ့်ထဲမှာ ဉာဏ်ဖြစ်ဖို့ လိုချင်တာပါ။

Dr. Soe Lwin (Mandalay)