ဉာဏ်ကောင်းခြင်း၏ အဓိပ္ပါယ်နှင့် အရေးပါမှု

ကျွန်တော်တို့ မြန်မာလူမျိုးတွေက “ ကံလည်းကောင်းပါစေ၊ ဉာဏ်လည်းကောင်းပါစေ” လို့ ဆုတောင်းပေးကြတာ အရင်တုန်းကတော့ အမှုမှတ်အမှတ်မဲ့နဲ့ပဲ ပြောခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ဉာဏ်ကောင်းတယ်ဆိုတာ တကယ်တမ်း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ နားမလည်ခဲ့ကြပါဘူး။ ကျွန်တော့်အဖေကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို သွားကန်တော့ရင် “ ကံလည်းကောင်းပါစေ၊ ဉာဏ်လည်းကောင်းပါစေ” လို့ ဆုပေးတတ်ပါတယ်။ အဲဒါက အဖေ့ရဲ့ အမွေလေးပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်လည်း ဒီနှစ်ခုရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို နားမလည်သေးခဲ့ပါဘူး။

အခု (၁၉၉၀) ခုနှစ်မှာ ကျွန်တော် အိန္ဒိယနိုင်ငံ သာဝတ္ထိပြည်၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်ကို ဘုရားဖူးသွားရင်းနဲ့ ဒီတရားခေါင်းစဉ်လေးကို ရခဲ့ပါတယ်။ မြတ်စွာဘုရားသီတင်းသုံးတဲ့ ဂန္ဓကုဋီတိုက်မှာ ဖယောင်းတိုင်မီးပူဇော်ရင်း စိတ်ထဲမှာ စေတနာလေးတစ်ခု ပေါ်လာတာကို သတိပြုမိလိုက်ပါတယ်။ ဖယောင်းတိုင်ကို လက်နဲ့ဖိလိုက်တဲ့အခါ စေတနာပေါ်လာပြီး လွှတ်လိုက်တဲ့အခါ အဲဒီစေတနာလေး ချုပ်ငြိမ်းသွားတာကို သတိထားမိလိုက်တာပါ။ အဲဒီမှာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရပါတယ် – စေတနာက ကံကုသိုလ်၊ နောက်က သတိပြုမိတာက ဉာဏ်ကုသိုလ် ဆိုတာကိုပေါ့။

လောကနည်းဖြင့် ဉာဏ်ကောင်းခြင်းနှင့် ဓမ္မနည်းဖြင့် ဉာဏ်ကောင်းခြင်း

လူတွေက ဉာဏ်ကောင်းတယ်ဆိုတာကို သမုတိနယ် အနေနဲ့ သတ်မှတ်ကြပါတယ်။ စာတွေဖတ်ထားတာတွေ မမေ့ဘူး၊ မှတ်မိတာတွေ များတယ်ဆိုရင် “ ဟာ… ဒီလူ ဉာဏ်သိပ်ကောင်းတာပဲ” လို့ ပြောကြပါတယ်။ ဒါက သညာ ကို ဉာဏ်လုပ်နေတာပါ။ ကျွန်တော်တို့က သူများပြောတာတွေကို လိုက်မှတ်ပြီးတော့ သိနေတာပါ။ ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်တစ်ခု မဖြစ်ခဲ့ကြပါဘူး။ ဒါက လောကမှာ သုံးတဲ့ ဉာဏ်ရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ပါ။

ဒါပေမဲ့ မြတ်စွာဘုရား ဆိုလိုချင်တဲ့ ဉာဏ် ကတော့ မတူပါဘူး။ ဉာဏ်ဆိုတာက လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟတွေကို စွန့်နိုင်မှ ဉာဏ် ပါ။ အရင်တုန်းကတော့ ကျွန်တော်တို့ ပစ္စည်းဥစ္စာချမ်းသာမှ ဘဝတန်ဖိုးတက်တယ်လို့ စဉ်းစားခဲ့ကြပါတယ်။ အခုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ မြတ်စွာဘုရား ရှုထောင့်က လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟတွေ နည်းသွားလေ ဘဝတန်ဖိုးက တက်သွားလေ ပါ။ ရဟန္တာဆိုတာ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို သွားကြည့်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟတွေ လုံးဝမရှိတော့ဘူး၊ Zero ဖြစ်သွားလို့ တန်ဖိုးကြီးသွားတာ ပါ။

ကံကုသိုလ်နှင့် ဉာဏ်ကုသိုလ်၏ ခြားနားချက်

ကျွန်တော် ရှင်းပြချင်တာက ကုသိုလ်ကို နှစ်မျိုးခွဲလိုက်တာ ပါ – ကံကုသိုလ် နဲ့ ဉာဏ်ကုသိုလ်။ ကျွန်တော်တို့ အရင်တုန်းက ကုသိုလ်လိုချင်တယ်၊ ကုသိုလ်ရချင်တယ်ဆိုတာ ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတော့ ကံ ဖြစ်နေတာပါ။ ကုသိုလ်လိုချင်၊ ရချင်တာက ကံပါ။ လောဘတွေ စွန့်လိုက်လို့ ကုသိုလ်ဖြစ်တယ်လို့ သိတာက ဉာဏ် ပါ။ ကျွန်တော်တို့ အရင်တုန်းက ဒီလို မသိခဲ့ဘူးဆိုရင် အဲဒါ ကံကုသိုလ်တွေ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ အခု ဒီလိုသိပြီဆိုရင် ဉာဏ်ကုသိုလ် ဖြစ်ပြီ ပေါ့။

ရှေ့က စေတနာလေးက ကံ။ နောက်စိတ်က စေတနာလေးကို သတိရှိလိုက်တာနဲ့ ဉာဏ် ပါ။ စေတနာက ကံ။ နောက်က သတိက ဉာဏ်ပါ။ တိုက်တွန်းတဲ့ စေတနာက ကံကုသိုလ်။ တစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်း စေတနာရဲ့ ဖြစ်ပေါ်ချုပ်ပျောက်မှုကို သတိပြုမိတာက ဉာဏ်ကုသိုလ် ပါ။ ခြေလှမ်းအောင် တိုက်တွန်းတဲ့ စေတနာက ဘုရားဆီရောက်အောင်ပဲ ပို့နိုင်တာပါ။ စေတနာကို သတိပြုမိတဲ့ ဉာဏ်ကုသိုလ်က ဆင်းရဲငြိမ်းတဲ့ နိဗ္ဗာန်ထိ ရောက်အောင် ပို့ပါတယ်။

ကံကောင်းခြင်းနှင့် ဉာဏ်ကောင်းခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူး

စေတနာကြောင့် ကံ၊ သတိကြောင့် ဉာဏ် ပါ။ ကံကောင်းအောင် စေတနာထားပါ၊ ဉာဏ်ကောင်းအောင် သတိထားပါ ဆိုတာ ကျွန်တော် ခုမှ သိလာရတာပါ။ အဖေက “ ကံကောင်းပါစေ” လောက်ပဲ ဆုပေးတတ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်က အဲဒီ “ ဉာဏ်ကောင်းအောင် သတိထားပါ” ဆိုတာကို မသိခဲ့တာပါ။

ကံကောင်းတော့ အနေချမ်းသာမယ်၊ ဉာဏ်ကောင်းတော့ အသိချမ်းသာမယ် ပေါ့။ ကံကြောင့်သံသရာလည်၊ ဉာဏ်ကြောင့်သံသရာပယ် ပါတယ်။ ကောင်းတဲ့ကံတွေကြောင့် နေရတဲ့ဘဝ ချမ်းသာတယ်။ ကောင်းတဲ့ဉာဏ်တွေကြောင့် ကိလေသာတွေ ငြိမ်းပြီး နိဗ္ဗာန်ရောက်တယ် ပါ။ ဉာဏ်ဦးစီးပြီး ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံတွေ လုပ်တော့လည်း ကောင်းတဲ့ကံတွေ ဖြစ်ပါတယ်။

ဘဝတစ်ခု၏ Complete Set

ကျွန်တော် ဘဝတစ်ခုမှာ ဒီနှစ်ခုက ပြည့်စုံပါလားလို့ တွေးမိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဘဝမှာ ကံလည်း ကောင်းရမယ်၊ ဉာဏ်လည်း ကောင်းရမယ်။ ဒါ ဘဝမှာ အပြည့်စုံဆုံးပဲ ပေါ့။ ကံလည်းကောင်းပါစေ၊ ဉာဏ်လည်းကောင်းပါစေ ဆိုတာ Complete Set ပဲ။ ဘဝတစ်ခုမှာ ပြည့်စုံသွားပြီ။

ကျွန်တော်တို့က အရင်တုန်းက ဘဝကို ပြည့်ပြည့်စုံစုံ သိတာမဟုတ်ပါဘူး။ စနစ်တစ်ခုနဲ့ သိတာမဟုတ်ပါဘူး။ ကြုံသလို နေခဲ့တာ ဘဝတစ်ခုကိုပါ။ ကြုံသလိုပဲ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြတာပါ။ အခုမှ ဒီဟာလေးကို သေချာသဘောပေါက်လာပါတယ်။ ဘဝတစ်ခုကို စနစ်တစ်ခုနဲ့ စကျင့်သုံးတတ်လာတာ။ စနစ်ထဲကျတဲ့ ဟာတစ်ခုက သေချာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဘဝတွေက သေချာတဲ့ ဘဝတွေ ခံစားရလာပါတယ်။

ဉာဏ်တွေ့နှင့် ကိုယ်တွေ့

ကျွန်တော် အရင်တုန်းကလည်း ပြောဖူးပါတယ် – ကိုယ်တွေ့နဲ့ ဉာဏ်တွေ့ လို့။ လူတွေက ကိုယ်တွေ့ပဲကြိုက်ကြပါတယ်။ ဉာဏ်တွေ့ကို သဘောမကျကြပါဘူး။ ဝိပဿနာက ဉာဏ်အလုပ် ပါ။ ကိုယ်တွေ့တော့ သူက ဝင်ရှုတာပါ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်ကိုသိသင့်တာက ဉာဏ်ပါ။ မာတာက ကာယဝိညာဏ်နဲ့သိတာပါ – မာတဲ့လက္ခဏာကိုပေါ့။ မီးလင်းတာလည်း စက္ခုဝိညာဏ်နဲ့မြင်ရတာပါ – လက္ခဏာကိုပေါ့။ နောက်ကဉာဏ်နဲ့ဆင်ခြင်မှ ဓာတ်ကိုသိတာ၊ ပရမတ်ကို သိတာပါ။

ကျွန်တော်တို့က အခုဟာက ဒီမာတာကြီးကို တစ်ခါတည်းတန်းသိနေတာဆိုတော့ ဉာဏ်မဖြစ်တော့ပါဘူး။ ကိုယ်တွေ့ပဲသိတယ်။ ဉာဏ်အလုပ်ကို မရောက်ဘူး ပေါ့။ ကိုယ်တွေ့နဲ့ဉာဏ်တွေ့ မကွဲပါဘူး။ ဝိပဿနာက ဉာဏ်အလုပ် ပါ။ အခုက ဒီလိုက ကိုယ်တွေ့ကြီးပဲ ဖြစ်နေတာပါ။ နောက်တစ်ဆင့် ဉာဏ်တွေ့ ကို နားမလည်ကြသေးပါဘူး။ ဉာဏ်တွေ့ဆိုတာ သတိသမ္ပဇည ပါ။ သတိသမ္ပဇညက ဉာဏ် ပါ။

နိဂုံး

ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ကိုယ့်လာကန်တော့ရင်တောင်မှ ဆုလေး ကောင်းကောင်း ပေးတတ်လာပါပြီ။ အရင်တုန်းကတော့ “ ကံကောင်းပါစေ” လောက်ပဲ ဆုပေးတတ်ခဲ့ကြပါတယ်။ “ ပြည့်စုံကြပါစေ” ၊ “ လိုအင်ဆန္ဒတွေ ပြည့်ဝစေ” ဆိုပြီး သူများပြောတာ လိုက်ပြောကြတာပါ။ ကိုယ်လည်း သိပ်နားလည်တာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကံနဲ့ဉာဏ်ရဲ့ သဘောသဘာဝလေးတွေကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မပေးတတ်ခဲ့ကြပါဘူး။

အခု ကျွန်တော်တို့ သိလာပါပြီ။ ကံလည်းကောင်းပါစေ၊ ဉာဏ်လည်းကောင်းပါစေ ဆိုတဲ့ ဆုတောင်းချက်မှာ ဉာဏ်ကောင်းတယ် ဆိုတာက စေတနာရဲ့ ဖြစ်ပေါ်ချုပ်ပျောက်မှုကို သတိပြုမိတာ၊ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟတွေကို စွန့်နိုင်တာ၊ ရှေ့စိတ်နောက်စိတ်မှာ သတိရှိတာ ပါပဲ။ ဒါက နိဗ္ဗာန်ထိ ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးမယ့် ဉာဏ် ပါ။ ဒါကို နားလည်ပြီဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဘဝမှာ အပြည့်စုံဆုံးသော Complete Set ကို ရရှိသွားပါပြီ။

သာဓု… သာဓု… သာဓု…

Dr. Soe Lwin (Mandalay)